Fakkels en kippenvel

Toen Deedee het wensengesprek met de ernstig zieke Thea had, stond één ding al vast: Er zouden in elk geval fakkels komen. “Thea kwam uit een echte voetbalfamilie, dus de jongens van de voetbalvereniging hadden de fakkels al besteld”, legt Deedee uit. “Een prachtig idee dat helemaal bij haar paste.”

Toen Thea vertelde dat ze het nummer ‘You’ll Never Walk Alone’ als uitloopnummer wilde, stelde Deedee voor: ‘Vind je het niet mooi als we dat nummer ook bij aankomst draaien? En dat je man en zoons met de fakkels voor de stoet uitlopen?’ Deedee: “Dat leek haar prachtig. Op de dag van de uitvaart liepen haar drie mannen en schoondochter voorop met de fakkels, terwijl dat indrukwekkende nummer uit de box schalde. Het was kippenvel, zo mooi.”

‘Die trotse lach was me meer waard dan elk bedankje’

Ook de ceremonie in de aula van Hofwijk paste helemaal bij Thea. “Ze hield van de kleur paars, dus kwam dat overal in terug”, vertelt Deedee. “Zo werd ze binnengedragen op het nummer ‘Purple Rain’ van haar lievelingsartiest Prince. Eén van haar vriendinnen vertelde in een toespraak wat Prince ooit zei over de betekenis van de kleur paars, en zelf had ik die ochtend voor een paarse sjaal en paarse eyeliner gekozen.”

Een zaal vol applaus

Maar het meest indrukwekkende moment was volgens Deedee de afsluiting. “Ik had de familie voorgesteld om de ceremonie af te sluiten met een applaus. Dat vonden ze goed passen. Mijn laatste woorden richtte ik aan Thea: dat uit alle speeches bleek hoeveel zij als sterke vrouw had betekend voor de mensen om haar heen. Ik sloot mijn speech af met: ‘Mag ik nog één keer een keihard applaus voor Thea?’”

“Al voor ik haar naam had uitgesproken, begon iedereen te klappen. Toen één van haar vriendinnen vervolgens ging staan, volgde de hele zaal. Ze bleven maar applaudisseren. De trotse lach op het gezicht van haar echtgenoot was me meer waard dan alle bedankjes van die dag.”