Een straat vol verdriet
In 2024 verloor Esther haar 29-jarige neef Rob onverwachts door zelfdoding. “Ik was onderweg naar mijn dochter, die net een kindje had gekregen, toen mijn zus me huilend opbelde”, vertelt Esther. “Al heel snel bleek dat het om Rob ging. Het was verschrikkelijk.” Toen ze later die middag bij het huis van Rob aankwam, stond de hele straat vol met jonge mensen, vrienden en familie. “Je voelde de verslagenheid. Iedereen wilde iets doen.”
Hoewel Esther al bijna dertig jaar als uitvaartbegeleider werkt, besloot ze bewust om deze uitvaart niet zelf te begeleiden. “Ik wilde er vooral zijn als zus en tante. Mijn collega Elsenoor heeft de uitvaart uiteindelijk begeleid en mijn collega’s Daniëlle en Linda – die Rob ook hebben verzorgd – waren aanwezig als rechterhand. Ik heb ontzettend veel respect voor hoe zij dat hebben gedaan.”
‘Alles klopte bij wie hij was’
Rob was een echte sportman. Hij liep marathons, speelde hoog voetbal bij BVCB in Bergschenhoek en was geliefd bij ontzettend veel mensen. Voordat de crematie plaatsvond, werd Rob dan ook eerst naar het voetbalveld gebracht. “Hij werd op de middenstip gereden, terwijl langs het veld allemaal foto’s van hem stonden”, vertelt Esther. “Er waren honderden mensen aanwezig om afscheid van hem te nemen. Het was heel indrukwekkend.”
Samen afscheid nemen
Daarna vertrok de stoet richting Crematorium Hofwijk. “Ik denk dat er langs de weg wel honderdvijftig fakkels afgestoken werden. Hij werd binnengedragen op een prachtig nummer. Alles klopte bij wie hij was.” Volgens Esther ontstond dat persoonlijke karakter niet doordat één iemand alles bedacht, maar juist doordat iedereen iets toevoegde. “De voetbalvereniging dacht mee, vrienden regelden dingen, oud-collega’s maakten zelf zijn eikenhouten kist. Niets was gek genoeg, en het paste helemaal bij Rob.”
‘Het is fijn als iemand er gewoon stáát en alles zachtjes begeleidt’
De rol van uitvaartbegeleider Elsenoor was daarin volgens Esther ontzettend belangrijk. “Zij bewaakte de rust en hield overzicht. Zeker bij zo’n emotionele, grote uitvaart is dat heel belangrijk. Mijn zus en Robs vrouw hadden het natuurlijk ontzettend zwaar. Dan is het fijn als iemand er gewoon stáát en alles zachtjes begeleidt. Elsenoor deed dat prachtig en heeft ook zo mooi gesproken op de uitvaart. Ik heb daar enorm veel respect voor.”
Esther kijkt met veel verdriet, maar ook met een dankbaar gevoel terug op het afscheid van haar neef. “Ik begeleid al heel lang uitvaarten, maar als je zelf zo’n heftig afscheid meemaakt, voel je pas écht wat zoiets met mensen doet. Hoe belangrijk het is dat iemand gezien wordt zoals hij was. En dat is zeker het geval geweest met Rob. Ik ben al mijn collega’s eeuwig dankbaar voor het mooie afscheid.”