Afscheid met een oude scheepsbel

“Soms stap je een woning binnen en voel je direct wie iemand was”, vertelt Christian. “Toen ik bij de nabestaanden langsging voor het aannamegesprek, zag ik gelijk: hier woonde iemand die zijn werk niet losliet als hij de deur achter zich dichttrok. Kaarten aan de muur. Modellen op de planken. Een sfeer van zout, touw en trots. Deze man leefde voor zijn vak.”

Leen werkte als roeier in de haven. Ook zijn zoons waren in zijn voetsporen getreden. Het vak zat diep verweven in het gezin en daarom voelde het voor de familie vanzelfsprekend om dat terug te laten komen tijdens het afscheid. “Tijdens het gesprek viel mijn oog direct op een prachtige oude scheepsbel in de woonkamer”, vertelt de uitvaartbegeleider. “We vroegen de familie of ze deze wilden meenemen naar de uitvaartlocatie. Dat vonden ze een mooi gebaar: om iets vertrouwds, iets van thuis, een rol te geven in het afscheid.”

‘Alles klopte. Daardoor werd het geen standaard afscheid, maar echt zíjn afscheid’

“In de catalogus van de bloemist viel het oog van de familie direct op een bloemstuk in de vorm van een scheepsanker”, vertelt Christian. “Wit, stoer en maritiem. En de bloemist had nog iets bijzonders: een echte bolder met een dik touw. We hebben het anker uiteindelijk symbolisch aan de bolder bevestigd en naast de overledene geplaatst.” Ook de kist paste bij hem. Robuust en sober, met stevige touwen als handvatten in plaats van traditionele grepen. “Alles klopte”, zegt Christian. “Daardoor werd het geen standaard afscheid, maar echt zíjn afscheid.”

Het moment van loslaten

De ceremonie bestond uit muziek, verhalen en beelden uit zijn leven. Daarna vroeg de uitvaartbegeleider de weduwe en haar zoons naar voren. Samen maakten zij het touw los van het anker. “Dat was een heel stil moment van loslaten, letterlijk en figuurlijk”, herinnert Christian zich. Daarna liepen zij naar de scheepsbel. Samen trokken zij de hendel van ‘volle kracht vooruit’ naar ‘stop’. Op dat moment klonk de harde bel van het instrument door de zaal.

“Niemand zei iets. Dat hoefde ook niet. Alles zat in dat ene moment.” Volgens de uitvaartbegeleider zijn het vaak dit soort details die een afscheid persoonlijk maken. “Een afscheid is een verhaal. Het verhaal van iemand die geleefd heeft. Wij willen helpen om dat verhaal zo te vertellen dat het een mooie herinnering blijft. Als nabestaanden na afloop zeggen: ‘Dit was precies zoals hij was’, dan voelen wij dat we het goed hebben gedaan.”

* Omwille van de privacy van de nabestaanden hebben we gekozen voor het gebruiken van een fictieve naam.